F - oznaczenie kontaktu (gniazda) synchronizacyjnego do lampy błyskowej spaleniowej, zwykle w aparatach z migawką szczelinową.

filmy - najczęściej stosowanym typem są filmy na kod DX. Opracowano je z myślą o uproszczeniu do minimum obsługi w szczególności aparatów typu "compakt". Wg kodów kreskowych na kasecie aparat samoczynnie odczytuje czułość i długość filmu. Czułość filmu jest oznaczona w jednostkach ISO, PN, ASA, GOST i DIN. Przykładowo film oznaczony 18 DIN (wskaźnik logarytmiczny norm niemieckich), odpowiada filmowi o czułości 50 ASA. Szereg wskaźników DIN przedstawia się następująco 15, 18, 21, 24, 27, 30. Natomiast szereg wskaźników ASA, ISO, PN: 25, 50, 100, 200, 400, 800.
Film o czułości 15 DIN (25 ASA) posiada najmniejszą czułość, ale za to największą rozdzielczość. Wraz ze wzrostem wskaźnika filmu (50, 100, ...) wzrasta czułość ale maleje rozdzielczość (zwiększa się ziarnistość). Często aparaty typu "compakt" fabrycznie ustawione są na czułość 24 DIN (200 ASA).
Film 27 i 30 DIN stosujemy w skrajnych warunkach oświetleniowych np. do fotografowania bez użycia lampy błyskowej w teatrze, muzeum itp.
Użycie filmu o czułości 21 DIN (100 ASA) przy otworze czynnym obiektywu np. 8 i czasie otwarcia migawki 1/125 sek. daje ten sam efekt co użycie filmu o czułości 24 DIN (200 ASA), przysłonie 11 i czasie 1/125 sek. Jak z tego wynika użycie filmu o 3 stopnie DIN czulszego bez zmiany pozostałych warunków naświetlenia, powoduje dostarczenie podwójnej dawki światła.

filtr szary - stosowany wówczas, gdy zaprogramowany najmniejszy otwór obiektywu i najkrótszy czas naświetlenia spowodowałby prześwietlenie materiału światłoczułego.

Filtry fotograficzne - elementy optyczne mocowane z przodu obiektywu (lub w jego tylnej części - w obiektywach o dużej średnicy przedniej soczewki lub o specjalnej konstrukcji). Wykonane z tworzyw sztucznych lub szkła, mogą być okrągłe - nakręcane na obiektyw lub prostokątne mocowane w specjalnych uchwytach (system Cokin). Funkcje - filtry korekcyjne do materiałów kolorowych, filtry kolorowe do zdjęć czarno-białych, filtry szare (ND), efektowne, do fotografii w podczerwieni, ultrafiolecie, filtry UV - odcinające ultrafiolet i inne.

filtry polaryzacyjne - służą do eliminowania niepożądanych refleksów świetlnych spowodowanych obijaniem się promieni od powierzchni błyszczących takich jak np.: mebli na wysoki połysk, luster, okien wystawowych, obrazów, zbiorników wodnych, itp. Wygaszanie niepożądanych uzyskujemy przez obrót przedniej części filtru założonego na obiektyw. Najlepszy efekt obserwacji wygaszania refleksów jest widoczny w celowniku lustrzanki.

filtry świetlne - płytki szklane w oprawach metalowych osadzanych lub wkręcanych w przednią oprawę obiektywu. W fotografii barwnej stosowane są filtry ultrafioletowe zabezpieczające materiał światłoczuły przed szkodliwym działaniem promieni ultrafioletowych podczas wykonywania zdjęć w górach na wysokości powyżej 1500 n.p.m.

forsowanie - naświetlenie filmu poniżej lub powyżej nominalnej wartości ISO i odpowiednie skorygowane do tej wartości wywołanie go, PUSH - naświetlenie i wywołanie filmu powyżej nominalnej światłoczułości. PULL - odpowiedni poniżej. Znacznie częściej stosuje się technikę push - pozwala to przy wykorzystać stosunkowo niskoczuły film przy słabym świetle. Niektóre filmy są bardziej podane na taką obróbkę inne mniej. Na ogół przy push rośnie ziarno i kontrast.

fotografia (z gr. photos - światło, graphein - rysować, pisać - rysowanie za pomocą światła) - zbiór wielu różnych technik, których celem jest zarejestrowanie trwałego, pojedynczego obrazu za pomocą światła. Potoczne znaczenie zakłada wykorzystanie układu optycznego, choć nie jest to konieczne (fotografia otworkowa, rayografia).

Podstawowy podział technik fotograficznych:

fotografia tradycyjna - oparta na chemii światłoczułych związków srebra, która dzieli się na fotografię monochromatyczną i fotografię barwną
fotografia elektroniczna - oparta na technikach elektrooptycznych, która dzieli się na zanikającą fotografię analogową i fotografię cyfrową.
Fotografia od początku swego istnienia zwracała uwagę zarówno naukowców, jak i artystów. Naukowców fascynowała jej zdolność do rejestrowania dokładnych obrazów ruchu, czego przykładem może być twórczość Eadwearda Muybridge'a w jego studiach ruchu ludzi i zwierząt. Artystów bardziej niż mechaniczna rejestracja rzeczywistości interesowały nowe możliwości tworzenia obrazu.

Za pierwszą fotografię uważa się obraz stworzony w 1826 przez Nicéphore'a Niepce'a na wypolerowanej płycie metalowej. Jako substancję światłoczułą wykorzystał on związki bitumiczne wytworzone z ropy naftowej. W 1839 Louis Jacques Daguerre wynalazł dagerotyp, technikę umożliwiająca uzyskiwanie obrazu srebrnego na płycie miedzianej. W tym samym czasie, William Fox Talbot wynalazł proces negatywowy, będący podstawą dzisiejszej fotografii tradycyjnej.

Fotografia, mimo że powstała w XIX wieku, korzystała z wynalazków znanych już wcześniej. Podstawowy instrument do tworzenia obrazu, camera obscura była stosowana już od XVI wieku przez malarzy, a światłoczułość azotanu srebra zaobserwował Johann Schultze w 1724.

Pierwszą trwałą fotografię barwną udało się uzyskać fizykowi Jamesowi Clerkowi Maxwellowi w 1861. Pierwszy film barwny, Autochrome został wprowadzony na rynek w 1907 i był wyprodukowany na bazie skrobi ziemniaczanej. Pierwszy współczesny, trójwarstwowy film barwny, Kodachrome, został wprowadzony do sprzedaży w 1935. Większość współczesnych filmów barwnych, oprócz Kodachrome, wykorzystuje technologię stworzoną dla filmu Agfacolor w 1936. Pierwszy natychmiastowy materiał kolorowy firmy Polaroid jest dostępny od 1963

	Web zdjeciareklamowe.pl