Callier Adré (1877-1938) - fizyk belgijski, odkrywca różnicy gęstości optycznej obrazu oświetlonego światłem skupionym (skierowanym) a obrazem oświetlonym światłem rozproszonym (zjawisko Calliera). Zjawisko to jest wykorzystywane między innymi w konstruowaniu układów oświetlających w powiększalnikach fotograficznych: powiększalniki kondensorowe dają z tego samego negatywu obraz bardziej kontrastowy niż powiększalniki ze światłem rozproszonym. Zjawisko Calliera można wyraźnie zaobserwować kładąc słabo kryty negatyw na czarnym papierze i oświetlając go skośnie; na wskutek rozproszenie światła na kryształkach tworzących obraz widoczny on będzie jako obraz pozytywowy o większej rozpiętości tonalnej niż negatyw.

Calliera efekt - zjawisko zwiększenia kontrastowości obrazu fotograficznego otrzymanego przy pomocy powiększalnika kondensorowego z oświetleniem punktowym lub skierowanym w stosunku do kontrastowości obrazu uzyskanego z tegoż negatywu przy pomocy powiększalnika ze światłem rozproszonym.

Calliera współczynnik - liczba wyrażająca stosunek gęstości optycznej obrazu uzyskanego w świetle skierowanym do gęstości optycznej obrazu uzyskanego w świetle rozproszonym.

camera obscura - ciemnia optyczna (światłoszczelne pudło) z małym otworem w jednej ze ścian, który może zostać zastąpiony soczewką skupiającą lub układem soczewek - prototyp aparatu fotograficznego; na ścianie przeciwległej otworowi lub soczewce powstaje odwrócony obraz oświetlonych przedmiotów znajdujących się na zewnątrz przed ścianką. Znana w starożytności, używana przez R. Bacona, Witeliusza, Kopernia, della Portę, opisywana przez Leonarda da Vinci - przeszła liczne udoskonalenia: w 1550 roku mediolańczyk G. Cargano zastąpił otwór pojedynczą soczewką skupiającą, wenecjanin D. Barbaro zastosował przysłonę otworkową, następnie udoskonalił ją Ch. Huygens, J. Kepler, J. Kircher, J. Zahn; stosowana również jako laterna magica. Camera obscura stosowali też malarze do dokładnego i precyzyjnego odwzorowania rysunku.
Wynalezienie urządzenia CAMERA OBSCURA przypisywane jest angielskiemu mnichowi żyjącemu w latach 1214-1294 Rogerowi Becon.
CAMERA OBCURA to ciemnia optyczna z otworkiem do 0,5 mm gdzie tylna ścianka zrobiona jest np. z kalki technicznej, na której tworzy się obraz odwrócony stronami. Według tego opisu wykonanego przez Leonarda da Vinci w XV w. Eraz Reinhold w 1540 roku zbudował przyrząd i wykorzystał go do obserwacji zaćmienia słońca.
Jednak za twórcę pierwszej ciemni optycznej uważany jest fizyk Jan Babtysta Porta żyjący w latach 1540-1615, który wykorzystał soczewkę wypukłą. Warto wspomnieć, że jednym z twórców soczewki był Polak Witela żyjący w XIII w.
Następni wynalazcy dokonali utrwalenia otrzymanych obrazów.
Z urządzenia CAMERA OBSCURA korzystali artyści malarze stosując lustro ustawione pod kątem 45 stopni i rzutując obraz na matowane szkło.

Cameron Julia Margaret (1815 - 1879) - angielska fotografka, mistrzyni portretu psychologicznego. Fotografować zaczęła w 48 roku życia. Jej modelami byli znani ludzie z angielskiego świata nauki i sztuki: darwin, Herschel, Tennyson, Browning, Terry. Niezbyt staranna pod względem technicznym, umiała świetnie podchwytywać psychiczne cechy swych modeli, a dzięki wykształceniu malarskiemu doskonale operowała pozą. Pod koniec życia przestała zajmować się fotografią.

Canon - japońska firma fotooptyczna w Tokio. Pełna jej nazwa brzmi: Canon Camera Company Inc. Produkuje szeroki asortyment aparatów fotograficznych oraz osprzętu fotooptycznego.

Capa Robert (1913 - 1954) - jeden z najwybitniejszych zachodnioeuropejskich fotoreporterów wojennych, urodzony w Budapeszcie. Prawdziwe nazwisko André Freidman. Zaczął fotografować w 1933 roku w Paryżu. W 1936 roku fotografuje podczas wojny w Hiszpanii, potem sceny z wojny japońsko-chińskiej, podczas II wojny światowej wraz z wojnami alianckimi przemierza niemal całą Europę: Sycylia, Włochy, Francja, Anglia, fotografuje desant aliantów w Normandii i pod Arnhem. Po wojnie zakłada agencję Magnum (1947 rok), odwiedza Polskę i ówczesny ZSRR, fotografuje konflikt o kanał Sueski i wojnę w Wietnamie, gdzie ginie od miny. Jest autorem wielu albumów: "Death in Making" (Hiszpania), "Waterloo Bridge" (nalot na Londyn), "Slightly out of Focus" (II wojna światowa), "A Rusien Journal" (zdjęcia z podróży do ZSRR), "Images of War" (zbiór najlepszych zdjęć wojennych). Jego twórczość ma charakter antywojenny: ukazuje okrucieństwo i bezsens zabijania, przedstawia zarówno los żołnierzy, jak i ludności cywilnej. Overseas Press Club stanowił nagrodę imienia Capy za zdjęcia wymagające szczególnej odwagi. Jego brat Cornell stał się również znanym fotoreporterem.

Carjat Etienne (1828 - 1906) - słynny fotograf paryski, karykaturzysta i poeta salonowy. Portrecista, jeden ze współtwórców mody "carte de visite".

Carroll Lewis (1832 - 1898) - matematyk amerykański, autor utworów dla dzieci (m. in. "Alicja w krainie czarów"). W latach 1856 do 1880 zajmował się także fotografią. Był świetnym portrecistą dzieci i słynnych osobistości, jego zdjęcia wprowadzają w klimat świata marzeń; modele są najczęściej inspiracją do oddania jakiegoś nastroju lub typu ludzkiego.

carbro - dawna barwna technika pozytywowa będąca odmianą metody pigmentowej. Z trzech negatywów cząstkowych przygotowywano trzy odbitki na papierze bromosrebrowym i poddawano je kąpieli preparacyjnej, po czym w stanie wilgotnym stykano je na kilka minut z papierami pigmentowymi o odpowiednich barwach. Obraz srebrowy podczas tej operacji odbielał się i równocześnie garbował żelatynę papieru pigmentowego w zależności od ilości srebra zawartego w obrazie. Trzy obrazy pigmentowe przenoszono następnie, jeden po drugim, na wspólne podłoże i wywoływano w ciepłej wodzie. Postępowanie to miało kilka nieznacznie różniących się odmian. Metoda carbro dawała bardzo dobre barwne obrazy i przed wprowadzeniem barwnych materiałów wielowarstwowych znajdowała dość szerokie zastosowanie.

"carte de visite" - zdjęcia fotograficzne w formacie biletu wizytowego, portretowe; pierwszy modę na tego rodzaju format wprowadził fotograf paryski A. A. E. Disdéri w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Na jednej płycie formatu 24 x 30 cm wykonywano przeważnie 12 zdjęć (w trzech rzędach, po cztery w każdym rzędzie), które kopiowano na jednym arkuszu papieru, ciętym następnie na oddzielne zdjęcia. Wykonywano w ten sposób zdjęcia znanych osobistości oraz rodzinne portrety. Zdjęcia te kolekcjonowano w specjalnie przeznaczonych dla nich albumach.

Cartier-Bresson Henri (urodzony w 1908 roku) - wybitny fotoreporter francuski, fotografią zajął się od 1930 roku. W latach trzydziestych fotografował na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Czechosłowacji, Polsce, Włoszech, Niemczech, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych i Meksyku. Podczas II wojny światowej był fotoreporterem w armii francuskiej. W 1947 założył wraz z R. Capą, D. Seymourem i G. Rogerem agencję Magnum. Po wojnie fotografuje w krajach azjatyckich, afrykańskich, amerykańskich i w byłym ZSRR. Reprezentuje reportaż społecznie zaangażowany.

CCD - Charge Coupled Device - płytka z siatką elementów światłoczułych, na którą jest naświetlany obraz. W zależności od natężenia światła, padającego na poszczególne sensory, wzbudzany jest prąd elektryczny zamieniany następnie na sygnał cyfrowy. CMOS to odmienny standard, ale chodzi o to samo.

CD - symbol substancji wywołującej, pochodnych N,N-dwuetylo-para-fenylenodwuaminy, wprowadzonej do obróbki materiałów barwnych Kodaka.

CD-2 - chlorowodorek 2-amino-5-dwuetylo-aminotoluenu - substancja wywołująca, wchodząca w skład wywoływaczy barwnych Kodaka; ma postać jasnoszarego proszku.

CD-3 - uwodniony siarczan 4-amino-N-etylo-N-beta-metylo-sulfonamidoetylo-metatoluidyny, ma postać różowych kryształków, jest substancją wywołującą, wchodzącą w skład wywoływaczy barwnych Kodaka RA-4, E-6.

CD-4 - substancja wywołująca, składnik wywoływacza C-41.

CdS - symbol chemiczny siarczku kadmowego; symbolem tym oznaczone są światłomierze oporowe (siarczkowo-kadmowe) wyposażone w mikrobaterię rtęciową w odróżnieniu od światłomierzy fotoelektrycznych (selenowych).

cecha obiektywu - dane określające główne parametry obiektywu: fabryczny numer obiektywu, jego nazwę oraz wielkość otworu względnego i ogniskowej. Pełny zapis, np.: 567804 Zeiss Tessar 1 : 2,8 f = 50 mm. Skrócony zapis uwidoczniony na oprawie obiektywu: 567804 Tessar 2,8/50.

celoidyn - dawny światłoczuły materiał pozytywowy stosowany dość powszechnie jeszcze w pierwszym i na początku drugiego dziesięciolecia ubiegłego stulecia. Papier powlekano emulsją kolodionową, zawierającą chlorek lub cytrynian srebrowy, azotan srebrowy i kwas cytrynowy i kopiowano na nim negatywy metodą stykową w świetle dziennym. Odbitki nie były zbyt trwałe.

celownik - przyrząd mechaniczny, optyczny lub elektroniczny do nakierowania określonego urządzenia na wymagany obiekt lub wycinek obrazu. W zakresie optyki i fotografii wyróżniamy między innymi celowniki lunetkowe (optyczne) do broni strzeleckiej i artyleryjskiej oraz celowniki do aparatów fotograficznych: matówkowy, ramkowy, lustrzany, optyczny (Newtona), konturowy, lunetkowy, uniwersalny, pryzmatyczny.

celownik dalmierzowy - celownik lunetkowy z wbudowanym dalmierzem; w polu jego widzenia widoczny jest obraz bezpośredni oraz drugi obraz, rzutowany przez okienko dalmierza i ruchome zwierciadło. Stosowane były głównie w aparatach małoobrazkowych i składanych na błonę zwojową. Obecnie stosuje się je w niektórych, przeważnie tanich, aparatach małoobrazkowych oraz w aparatach na błonę zwojową.

celownik kątowy - układ optyczny nie wbudowany, załamujący linie celownika pod kątem prostym; zamontowany na oprawie okularu celownika lustrzanki z pryzmatem pentagonalnym umożliwia celowanie aparatem położonym w pobliżu, np. podłogi, pod kątem prostym w stosunku do osi obiektywu.

celownik konturowy - celownik składający się z jasnej ramki i ciemnego "pola widzenia" oraz soczewki umożliwiającej ostre widzenie ramki. Jeśli jednym okiem patrzymy przez soczewkę na ramkę, widzimy tylko jasną ramkę odgraniczającą ciemny prostokąt. Ponieważ jednak drugim okiem patrzymy na fotografowany obiekt to łącznie widziane przez dwoje oczu obrazy zlewają się w naszym wzroku, dając w efekcie jasną ramkę na tle fotografowanego przedmiotu.

celownik lunetkowy - celownik będący miniaturą lunety Galileusza; składa się ze skupiającej soczewki, jako obiektywu, oraz rozpraszającej, jako okularu; daje dokładny i jasny, lecz pomniejszony wycinek obrazu, stosowany dawniej głównie w aparatach małoobrazkowych i składanych na błonę zwojową.

celownik lustrzany - mały celownik składający się z soczewki skupiającej, umieszczonego za nią pod kątem 45° lusterka, na którym promienie skupione przez soczewkę tworzą obraz.

celownik Newtona - celownik optyczny składający się z prostokątnej, oprawionej w ramkę, soczewki rozpraszającej oraz oddalonej od niej o kilka centymetrów muszki. Po przyłożeniu oka do muszki w soczewce widać duży i jasny obraz. Celownik ten nie był zbyt dokładny; stosowano go w składanych aparatach mieszkowych oraz w pierwszych modelach Contaxa.

celownik optyczny - celowniki zbudowane z soczewek, pryzmatów lub soczewek i lustra; należą do nich celowniki: Newtona, lustrzane, lunetkowe, itp.

celownik ramkowy - najprostszy typ celownika fotograficznego składający się z dwóch prostokątnych ramek: mniejszej i większej; właściwe wycelowanie uzyskuje się przez zgranie konturów obydwu ramek. Służy jedynie do ustalenia wycinka fotografowanego motywu.

celownik uniwersalny - celownik o zmiennym polu widzenia nie wbudowany, dostosowany do obiektywów wymiennych o różnych ogniskowych. Składać się może z układu kilku lunet Galileusza, każdej o innym polu widzenia, lub z układu optycznego, umożliwiającą płynną zmianę pola widzenia, zależnie od kąta widzenia zastosowanego obiektywu.

celownik z pryzmatem pentagonalnym - porównaj z hasłem pryzmat pentagonalny.

celuloid - materiał termoplastyczny, mieszanina azotanu celulozy (10 części) i kamfory jako zmiękczacza (4 części), wynaleziony w 1865 roku, produkowany od 1872 roku, zastosowany do wyroby błon fotograficznych przez G. Eastmana (Kodak) w 1888 roku. Materiał łatwo palny; z tego względu zastąpiony w latach 1958-64 przez niepalne błony z octanu celulozy.

centra wywoływania - zarodki wywoływania, czyli zgrupowania centrów światłoczułych i atomów srebra powstałych w procesie fotolizy; od nich rozpoczyna się redukcja kryształu halogenków srebra już w czasie powstawania obrazu utajonego wskutek zadziałania samego światła na materiał światłoczuły. Teoria centrów wywoływania nie jest jednoznacznie wyjaśniona.

Charles Jacques André Cesar (1746-1823) - francuski fizyk, konstruktor megaskopu (heliostatu), który może być uważany za prototyp dzisiejszych powiększalników. W 1777 roku otrzymał ma papierze pokrytym warstwą chlorosrebrową zarys cienia głowy mężczyzny. Odkrycia swego nie opublikował.

chemigrafia - zwana również fotochemigrafią lub cynkografią - proces przygotowania form drukowych (klisz) metodą fotochemiczną, jak również dział drukarni wykonujący formy drukowe tą metodą. Dział chemigrafii dzieli się na: fotografię, kopiarnię i trawiarnię. W oddziale fotografii fotografuje się oryginały za pomocą specjalnych kamer reprodukcyjnych z obiektywami soczewkowymi lub pryzmatycznymi. Oryginały umieszczone na ekranach oświetla się silnymi lampami łukowymi, rtęciowymi, jodowymi. Kopiowanie otrzymanego negatywu polega na przeniesieniu obrazu z negatywu na metalową płytę, pokrytą światłoczułą emulsją, przez naświetlenie metodą stykową w kopioramie. Miejsca naświetlone zostają zgarbowane i stają się nierozpuszczalne, miejsca na naświetlone (czarne na negatywie) nie zgarbują się i dają się rozpuścić. Płytę metalową pokrywa się proszkiem asfaltowym, który po podgrzaniu tworzy w miejscach zgarbowanych kwasoodporną emalię. W trawiarni płytę poddaje się trawieniu w kwasie azotowym, dzięki czemu w miejscach nie zgarbowanych (nie utrwalonych) tworzą się wgłębienia, natomiast miejsca zgarbowane pozostają nienaruszone jako wypłukości. W ten sposób powstaje metalowa forma drukowa.

chemiczne korygowanie barw - korygowanie barw polegające na osłabieniu dominującej barwy (zafarbu) przez kąpiel materiału barwnego w roztworach wodnych odpowiednich składników chemicznych, stosowane w zasadzie tylko w stosunku do barwnych materiałów odwracalnych na podłożu przezroczystym, rzadko w stosunku do papierowych pozytywów barwnych (powiększeń). Barwę purpurową osłabia chlorowodorek kwasu metaaminobenzoesowego oraz rozcieńczone kwasy: solny, siarkowy, fosforowy. Barwę niebieską można osłabić w roztworze nadtlenku sodu lub cyjanku potasowego (sodowego). Barwę żółtą można osłabić w roztworze soli sodowej kwasu chlorowego lub cholanu sodowego.

Chevalier Charles (1804-1859) - francuski optyk, jeden z przedstawicieli kilku pokoleń optyków paryskich. Już w początkach rozwoju fotografii budował obiektywy do aparatów Daguerre'a.

chlor (Cl) - 1) pierwiastek chemiczny w postaci gazu o żółtozielonej barwie. W fotografii główne znaczenie mają jego dwuskładnikowe nieorganiczne związki: chlorek srebrowy, chlorek sodowy, chlorek rtęciowy; 2) skrótowa nazwa pozytywowych materiałów światłoczułych o emulsji chlorosrebrowej, chlorowych papierów fotograficznych.

chlorek amonowy - nieorganiczny związek chloru i amonu, ciało stałe, krystaliczne, bezbarwne, dobrze rozpuszczalne w wodzie, o wzorze NH4Cl; składnik utrwalaczy szybko pracujących.

chlorek miedziowy - nieorganiczny związek miedzi i chloru CuCl2ˇ2H2O, występujący w postaci zielononiebieksich kryształków, silna trucizna; stosowany jako składnik wzmacniaczy i odbielaczy.

chlorek rtęciowy - nieorganiczny związek rtęci i chloru HgCl2, występujący w postaci białych kryształków lub proszku, silna trucizna; używany jako składnik wzmacniacza sublimowanego do negatywów.

chlorek sodowy - nieorganiczny związek sodu z chlorem NaCl, główny składnik soli kuchennej. Stosowany jako substancja hamująca w wywoływaczach do papierów chlorobromowych oraz składnik do produkcji emulsji światłoczułych chlorosrebrowych i chlorobromosrebrowych, a także w niektórych roztworach bielących.

chlorek złotowy - nieorganiczny związek chloru i złota AuCl3ˇHClˇ4H2O, występujący w postaci brunatnych kryształków, bardzo silna trucizna! Należy go przechowywać w ciemnych naczyniach. Stosowany dawniej do kąpieli złocąco-utrwalającej do papierów dziennych (celoidyn) i do tonowania odbitek.

chlorobromowy papier fotograficzny - niskoczuły materiał pozytywowy na podłożu papierowym do kopiowania stykowego; po wywołaniu daje obraz w odcieniu brunatnoczarnym, odznaczający się dużym bogactwem półtonów i dobrą plastyką.

chlorowy papier fotograficzny - niskoczuły materiał pozytywowy na podłożu papierowym do kopiowania stykowego; po wywołaniu daje czarny lub niebieskoczarny ton obrazu.

chrom - pierwiastek chemiczny (Cr) w postaci srebrzystego metalu; w fotografii znajdują zastosowanie sole kwasu chromowego (chromiany), które w środowisku kwaśnym przechodzą w dwuchromiany: dwuchromian amonowy i dwuchromian potasowy.

Chromaton - opracowana przez C. Butemana dawna metoda fotografii barwnej oparta na tonowaniu wyciągów barw skopiowanych na papierze, którego emulsja umieszczona jest na pośredniej warstwie kolodionowej. Po tonowaniu emulsję z papierów zdejmowano i przenoszono na inne wspólne podłoże papierowe.

chromatyczna aberracja - Wada obiektywu, przez którą promienie o różnych długościach fali skupiają się w punktach leżących na płaszczyznach różnych od płaszczyzny ogniskowej obiektywu. Ujawnia się jako szereg obwódek o różnej barwie otaczających fotografowany przedmiot CROSS, crossowanie, cross processing.

chromianowe techniki fotograficzne - dawne techniki foto graficzne, tak zwane szlachetne, zwane też swobodnymi, polegające na samodzielnym, indywidualnym przygotowaniu emulsji światłoczułej ze światłoczułych chromianów (dwuchromianu potasowego lub amonowego), farby wodnej o dowolnym kolorze i spoiwa w postaci gumy arabskiej, żelatyny, dekstryny, krochmalu, białka, itp., którymi pokrywano papier przeznaczony na pozytywy, kopiowane następnie w świetle słonecznym i kopioramie na styk. Emulsja chromianowa ciemnieje pod wpływem światła i przechodzi wskutek zgarbowania w świetle w emulsję nierozpuszczalną, dzięki czemu uzyskuje się obraz przez wypłukanie w wodzie spoiwa (żelatyny, gumy) wraz z farbą z miejsc naświetlonych. Techniki te dawały możliwości swobodnego opracowania laboratoryjnego i daleko nieraz posuniętej ingerencji w proces powstawania obrazu. Należały do nich głównie pigment i guma.

chronofotografia - techniczna gałąź zastosowania fotografii do rejestracji faz ruchu ludzi, zwierząt i mechanizmów. Jej twórcami są E. J. Muybridge i E. J. Marey, którzy pierwsi budowali specjalne urządzenia i kamery do fotografowania faz ruchu zwierząt i ludzi. Założenia chronofotografii można realizować przez fotografowanie ruchu przy użyciu powiązanego systemu aparatów fotograficznych (Muybridge), za pośrednictwem jednego aparatu wykonującego szybko po sobie wiele zdjęć na oddzielnych klatkach (Marey), przy wykorzystaniu fotografii stroboskopowej (wiele następujących po sobie ekspozycji na jednej klatce) i wreszcie przy zastosowaniu aparatów do fotografii ultraszybkiej, lub kamer filmowych. Chronofotografia może być uważana za prekursorkę kinematografii.

Cibachrome - pozytywowa metoda fotografii barwnej wielowarstwowej oraz materiały dostosowane do tej metody; opatentowane przez szwajcarski koncern CIBA (1858 rok). Wytwórnia tego koncernu - Ciba-Geigy Ltd. produkowała od 1963 roku m. in specjalne materiały do powiększeń barwnych z barwnych przezroczy (pozytywów): Cibachrome Print i Cibachrome Transparent. W odróżnieniu od barwnych papierów odwracalnych przeznaczonych do tego celu, a wymagających skomplikowanej obróbki (podobnie jak błony odwracalne), papier ten wymaga bardzo prostej obróbki (wywołani czarno-białe, odbielanie, utrwalanie i płukanie końcowe, po którym na papierze powstaje tylko obraz barwny), a otrzymane powiększenia odznaczały się dużą trwałością i czystymi, nasyconymi barwami. Papier ten pracował na zasadzie selektywnego odbielania barwników.

ciemnia - zamknięte pomieszczenie światłoszczelne pozbawione światła lub oświetlone specjalnym oświetleniem (o odpowiedniej długości promieniowania - barwie) wskazanym dla danego procesu chemicznego czy materiałów światłoczułych, nie uczulonych na zastosowany zakres promieniowania świetlnego. Ciemnia fotograficzna jest zasadniczym laboratorium obróbki materiałów światłoczułych. W warunkach amatorskich i indywidualnych jest to zazwyczaj jedno niewielkie pomieszczenie; pożądane doprowadzenie i odprowadzenie wody oraz światłoszczelna wentylacja. W warunkach przemysłowych i wielkolaboratoryjnych składa się z kilku pomieszczeń, przedsionków i kabin o różnych oświetleniach dostosowanych do dokonywanych w nich procesów, np. ciemnia negatywowa, ciemnia pozytywowa, ciemnia diapozytywowa, itp. Szczególnie rozbudowane bywają ciemnie przeznaczone do obróbki materiałów barwnych.

Cinecolor - metoda barwna firmy Cinecolor-Corp. Burbank, Kalifornia; początkowo dwubarwna addytywna, od 1942 roku trójbarwna subtraktywna.

Claydena zjawisko - zjawisko stwierdzone w 1899 roku przez A. W. Claydena, dające w efekcie długiego naświetlania (prześwietlenia) obraz pozytywowy na negatywie, np. jasną błyskawicę na tle ciemnego nieba. Polega ono na znieczulającym działaniu krótkotrwałych naświetleń światłem o wielkiej intensywności.

Clerc Louis Philippe (1875-1959) - wybitny francuski naukowiec i publicysta w dziedzinie fotografii. Interesowała go głównie naukowo-techniczna strona fotografii. Autor niezliczonych artykułów naukowych i książek: "Chemie du photographie", "Photographie practique" (1900 rok), Technique photographique (VI wydanie 1957 rok), "Technique des Reproductions Photographiques" (1955 rok) i inne. Założycielem czasopism: "La photographie", "Science, technique et industrie photographiques".

Coburn Alvin Longdon (1882-1966) - wybitny artysta-fotograf, z wykształcenia malarz. Autor portretów fotograficznych wybitnych ludzi sztuki, zebranych w dwóch książkach "Men of Mark" (1913 rok) i "More Men of Mark" (1922 rok). Fotografował też krajobraz i uprawiał fotografię eksperymentalną - Vortografy; należał do grupy "Photo-Secession" założonej przez A. Stieglitza i walczącej o rangę sztuki dla fotografii. Po I wojnie światowej przestał zajmować się fotografią.

cofanie się obrazu utajonego - rozkład obrazu utajonego wskutek długiego przechowywania naświetlonych, lecz nie wywołanych materiałów światłoczułych; zjawisko zwane też regresją obrazu. Zachodzi ono pod wpływem tlenu z powietrza, wilgotności i zbyt wysokiej temperatury i jest tym szybsze, im emulsja jest bardziej drobnoziarnista, a więc mało czuła. Stąd w papierach fotograficznych zanik obrazu utajonego może nastąpić nawet po kilku godzinach od naświetlenia. W materiałach barwnych zbyt długie przechowywanie ich po naświetleniu może prowadzić do nierównomiernego cofania się obrazu w poszczególnych warstwach, a więc do zachwiania równowagi barwnej obrazu.

collage - (wym. kolaż), dosłownie naklejanie, oklejanie papierem. Pojęcie stosowane w sztuce; kompozycja artystyczna wykonana z różnych materiałów i ilustracji drukowanych, oryginalnych fotografii, lub ich fragmentów, gazet, nalepek, etykiet, itp. naklejanych na podłoże (karton, płótno) i często uzupełnianych rysunkiem lub malarstwem. Technikę tę po raz pierwszy zastosowali kubiści P. Picasso i G. Braque oraz dadaiści, stosują ją też niektórzy fotografowie tzw. poszukujący. Collage trudno jest zaliczyć do którejkolwiek z tradycyjnie rozumianych dziedzin sztuki plastycznych, a więc i do fotografii, którą posługuje się on jako surowcem lub w celu zreprodukowania wyklejonego oryginały. Dalszy rozwój collage doprowadził do jego rozbudowania przestrzennego w postaci assemblage.

CompactFlash - Standard CompactFlash opracowany przez amerykańską firmę SanDisk Corporation został wprowadzony na rynek w 1994 roku i jest ogólnoświatowym standardem wymiennej pamięci dla przenośnych urządzeń elektronicznych. Karta CompactFlash jest mniejsza od karty PCMCIA , ma masę 33 g i jest wyposażona w interfejs ATA/IDE. Jest wyjątkowo odporna na uderzenia (do 2000 g), występowanie błędów w pamięci ma miejsce rzadziej niż 1 na 1014 bitów. Karta CompactFlash może być za pomocą adaptera PCMCIA dołączona bezpośrednio do notebooka (kartę umieszcza się w adapterze, który dopasowuje kartę do czytnika PCMCIA) lub może być bezpośrednio odczytywana i zapisywana przez czytniki (karta CompactFlash ma 50 wyprowadzeń) kart CompactFlash. Znajdują zastosowanie w aparatach cyfrowych, odtwarzaczach MP3, komputerach, palmtopach, komunikatorach i notatnikach osobistych, drukarkach fotograficznych i cyfrowych dyktafonach. Na rynku są drukarki przeznaczone do drukowania zdjęć, które standardowo wyposażone są w gniazdo kart CompactFlash lub PCMCIA. W pierwszej połowie 2003 roku opracowano również standard CompactFlash+ rozszerzający możliwości CompactFlash o używanie modułów CF razem z urządzeniami I/O, a także w dyskach magnetycznych. Szybkość transmisji danych: 2-20 MB/s

Cros Charles (1842 - 1888) - jeden z twórców teoretycznych i praktycznych podstaw fotografii barwnej polegającej na wykonywaniu trzech cząstkowych obrazów w trzech barwach zasadniczych, w 1881 roku ogłosił zasady pinatypii; zajmował sie również filologią i malarstwem.

cross - polega na wywołaniu błony diapozytywu (slajdu) dostosowanej do procesu E-6 w procesie C-41 - przeznaczonym do negatywów, W rezultacie otrzymamy kolorowy obraz negatywowy, pozbawiony jednak typowej dla normalnych negatywów barwnych pomarańczowej maski, a więc miejsca nie naświetlone pozostają na filmie prawie zupełnie przezroczyste. Wykonując z tak uzyskanej błony odbitki otrzymamy zawężoną skalę tonalną, podwyższony kontrast, i przekłamane kolory - wyrąznie podciągniete zieleni, zółcie i czerwienie. Często stosuje się technikę push, lub naświetlanie poniżej wartości nominalnej. Z uwagi na bardzo duże różnice przy różnych naświetleniach dobrze stosować autobracketing. Standardowo przy czułości slajdu ISO 100 naświetla się fil wg. ustawiń dla ISO 50.

cyjanotypia - jedna z tak zwanych żelazowych metod fotograficznych, do niedawna stosowana jedynie jako sposób powielania rysunków oraz w poligrafii dla wykonywania odbitek korektorskich z form przygotowanych dla techniki offsetu i rotograwiury. Naświetlaniu stykowemu przez diapozytyw, negatyw lub przezroczysty materiał z czarnym rysunkiem poddaje się papier nasycony roztworem żelazicyjanku potasowego i żelazicytrynianu amonowego. Roztwory przygotowuje się oddzielnie, np. żelazicyjanek potasowy - 35 g na 200 cm3 wody i żelazicytrynian amonowy - 50 g na 200 cm3 wody; przed użyciem roztwory miesza się. Skopiowany obraz jest pozytywem (przy zastosowaniu negatywu) lub negatywem (przy zastosowaniu diapozytywu lub rysunku na astralonie, kalce kreślarskiej, itp.). W tym ostatnim przypadku obraz zostaje przekopiowany ponownie na pozytyw. Wywoływanie odbywa się w zimnej wodzie. Obrazy cyjanotypowe mają niebieskie zabarwienie. W stosowanej dawniej technice cyjanotypowej niebieski obraz poddawano tonowaniu w roztworze kwasu solnego lub cytrynowego albo też po odbieleniu obrazu w roztworze amoniaku lub wodorotlenku potasowego, poddawano go kąpieli w roztworze kwasu galasowego, uzyskując czarny ton obrazu. Obecnie cyjanotypia została wyparta jako metoda reprodukcji rysunków przez techniki elektrograficzne (kserografię).

Cyprian Tadeusz (1898-1979) - fotografik polski, znany prawnik, profesor Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu; jako jeden z niewielu prawników polskich brał udział w procesie zbrodniarzy hitlerowskich w Norymberdze. Należał do najpłodniejszych polskich fotografów okresu międzywojennego (ok. 200 wystaw i konkursów), redaktor czasopism fotograficznych, autor wielu artykułów i książek poświęconych popularyzacji fotografii, działacz i organizator ruchu fotograficznego, członek Fotoklubu Polskiego, ZPAF, Royal Photographic Society of Great Britan, Honoraire Excellence FIAP. Najbardziej znaną jego książką z zakresu fotografii jest "Fotografia - technika - technologia", która osiągnęła 10 wydań (pierwsze wydanie - 1953 rok).

cyrkulacja - wymuszenie obiegu roztworu mające na celu wyrównanie stężenia oraz temperatury w całej obiętości zbiornika.

cytrynian trójsodowy pięciowodny - Na3(C6H5O7)ˇ5H2O, substancja bezbarwna krystaliczna, łatwo rozpuszczalna w wodzie, stosowana w roztworach tonujących oraz jako substancja buforująca w wywoływaczach wyrównawczo-drobnoziarnistych. Może być również stosowany cytrynian trójpotasowy jednowodny.

cytrynian żelazowo-amonowy - (C6H5O7)3(Fe2NH4)3, zielonobrązowe łuski, składnik kąpieli barwiących na kolor niebieski; używany w cyjanotypii i do tonowania na odcień niebieski. Należy go przechowywać w szczelnie zamkniętych butelkach.

czas kąpieli - czs mierzony od wejścia do jednej kąpieli do wejścia do drugiej kąpieli tego samego fragmentu materiału fotograficznego, lidera itp.

czas naświetlania - okres czasowy, podczas którego trwa działanie światła na papier światłoczuły, zwany też ekspozycją lub czasem migawki w odniesieniu do zdjęć. Występuje podczas fotografowania, kopiowania oraz powiększania. Do odmierzania czasu przy fotografowaniu służą migawki, przy kopiowaniu i powiększaniu czasomierze naświetleń; może być też odmierzany "na wyczucie", za pomocą odliczania lub stopera (zegara), zwłaszcza przy kopiowaniu i powiększaniu, kiedy stosowane są dość długie czasy naświetlania. Zależy od kilku podstawowych czynników: wielkości przysłony, warunków świetlnych, stopnia światłoczułości materiały fotograficznego, wartości tonalnej i barwy fotografowanego przedmiotu, stosowanego wywoływacza i sposobu wywołania, zamierzonego efektu końcowego.

Czas synchronizacji - najkrótszy czas otwarcia migawki, dla jakiego istnieje możliwość takiego wyzwolenia lampy błyskowej by cały czas trwania błysku "zmieścił" się w okresie pełnego otwarcia migawki, czyli pomiędzy całkowitym otwarciem pierwszej lamelki, a początkiem zamykania drugiej. Najkrótszy spotykany w profesjonalnych body to 1/300 sek. Nowoczesne aparaty dają możliwość synchronizacji z krótszymi czasami, lecz wiąże się to ze zmniejszeniem mocy (liczby przewodniej) lampy i jest możliwe jedynie z niektórymi modelami lamp. Polega to na "wydłużeniu" błysku (właściwie jest to bardzo szybka seria impulsów świetlnych) tak by rozpoczynał się przed otwarciem migawki i kończył po jej całkowitym zamknięciu. Uwaga - migawki centralne generalnie pozwalają na synchronizację z dowolnym czasem otwarcia.

czasomierz naświetleń - urządzenie mechaniczne (zegarowe) lub elektroniczne służące do odmierzania określonych czasów naświetlania w kopiarce lub metodą projekcyjną. Przy pracy seryjnej umożliwia stosowanie jednakowego czasu naświetlania dla całej serii odbitek z negatywu (tego samego lub o jednakowym stopniu krycia).

Czechowicz Józef (1810 - 1887) - jeden z najwybitniejszych fotografów polskich XIX wieku. Absolwent Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Z fotografią zaznajomił się podczas podróży do Anglii. W 1863 roku otworzył pracownię fotograficzną w Wilnie. Obok zdjęć portretowych wykonywał krajobrazy i widoki Wilna. Część jego dorobku przechowywana jest w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

czołówka - przednia ścianka aparatu fotograficznego, w której zamocowany jest obiektyw, jest ona czasem ruchoma: wysuwalna - w celu regulacji odległości fotografowania (nastawiania ostrości), jeśli czynności tej nie dokonuje się w inny sposób, np. przez obracanie pierścienia wysuwalnego obiektywu; otwierana - w składanych aparatach mieszkowych, lub pochylna i przesuwna (z pokłonami) - w wielkoformatowych aparatach studyjnych. Daje się ona wówczas ustawiać pod różnymi kontami w stosunku do płaszczyzny negatywu i przesuwać pionowo. Umożliwia to wyrównanie przerysowań perspektywicznych i przemieszczenie głębi ostrości podczas fotografowania pochylonym aparatem fotograficznym.

Czułość filmu - wyrażona w ISO pokazuje dla jakiej wartości nalezy naświetlić film. Małe wartości ISO do 100 charakteryzują zdjęcia uzyskanym drobnym ziarnem, większym kontrastem, większą ostrością obrazu. Czułości powyżej ISO 400 dają zdjęcia o większym ziarnie, mniejszej ostrości i kontraście. Wysokie czułości stosuje się słabszych warunkach oświetleniowych.

	Web zdjeciareklamowe.pl